Wednesday, October 31, 2012

We could only communicate through a time-traveling mailbox at my lake house.

Hurricane Sandy made only a brief appearance in Baltimore but the weather is gloomy and my new pair of rainboots has not yet arrived. Stuck at home, I reminisce about that sunny June day we got to spend with the family and its newest member: Konar. He's a Polish Hunting Dog puppy, one of only 5 Polish breeds.

Huragan Sandy pojawił się w Baltimore jedynie z przelotną wizytą, ale pogoda jest paskudna, a moje nowe kalosze jeszcze do mnie nie dotarły. Utknęłam w domu i wspominam ten słoneczny czerwcowy dzień, który spędziliśmy z rodziną i jej najnowszym członkiem, który jest szczeniakiem gończego polskiego, jednej z pięciu polskich ras.

Poo on a stick.
Kupa na patyku.

If you look closely, you'll be surprised to notice it's not fruit you're looking at. They are mutations. This area is heavily industrial/postindustrial.
Jeśli się przyjrzycie, ze zdumieniem odkryjecie, że to nie są owoce, lecz mutacje. Świadectwo industrialnego/postindustrialnego charakteru okolicy.

Sunday, October 28, 2012

Day 18. You won't get away from me, 'cause I'm the Dawg.

Wherever we went, we were immediately attacked by scammers for two main attractions of Bahir Dar: the Blue Nile Falls and the monasteries on the islands and peninsulas of Lake Tana. We're not able to get any information because every answer we get is meant to make us pay for a tour.

Last night the hotel manager swore that the ferry to Zege Peninsula runs only on Sundays (but for a small fee...), and today at the ferry dock we found out that it actually runs every morning. If he hadn't lied to us, we would have been there already.

Same thing with the falls. We wanted to use public transportation to get there but a persistent swindler would not let us get to the bus station information. He tired us so much that we just left. It turned out to be a good thing because we found a fantastic juice bar. A huge mug of thick juice costs birr 9 ($o.50). We chose spris (a mix) - hearty layers of guava, avocado and mango juice.

And then we learned what the Ethiopian government did to the Blue Nile Falls... They built a dam that took away 95% of the water feeding the falls. 95%! Things are probably not too bad right now that the rain season is in the full swing but we decided that it was inappropriate to pay to see a wonder of nature that was deliberately destroyed. If the government thinks it over, we'll come back. But I'm not getting my hopes up, after all it's the same government that applauds the Chinese project of building a dam that will flood the Omo Valley, plans of monstrous sugar cane plantations (the Chinese are already building access roads) and the American scheme to drill for oil. I wanna cry from helplessness.

We went to see the Nile. When I was taking a picture of the river from the bridge, guards went nuts. A picture OF a bridge, I get it, a strategic object, but a picture FROM a bridge? Come on! It was one of the last frames on the Pentax roll and I shivered at the thought of them taking it away. We decided to roll before they had a chance to ask for it.

We bought cards and we're practicing the game C. and the crew taught us how to play. The boys better be saving money. When we come back, we're getting them back!

Gdziekolwiek się nie ruszyliśmy, zaraz dobierali się do nas naganiacze na jedną z dwóch głównych atrakcji Bahir Dar: wodospad Nilu Błękitnego i monastyry na wyspach i półwyspach jeziora Tana. Niczego nie możemy się dowiedzieć, bo wszyscy swoimi odpowiedziami usiłują nakłonić nas do wykupienia wycieczki.

Wczoraj wieczorem menadżer hotelu zarzekał się, że prom na półwysep Zege kursuje tylko w niedziele (ale za to za niewielką opłatą...), a dzisiaj na przystani promowej dowiedzieliśmy się, że kursuje codziennie rano. Gdyby nas nie okłamał, już byśmy tam byli.

To samo z wodospadem. Chcieliśmy tam pojechać miejskim transportem, ale naciągacz nie dopuścił nas do dworcowej informacji i tak zmęczył, że wyszliśmy z dworca. Na dobre nam to wyszło bo trafiliśmy na barek z pysznymi sokami. Wielki kufel bardzo gęstego soku kosztuje birr 9 (1,50 zł). Wybraliśmy spris (mieszankę) - grube warstwy soku z guawy, awokado i mango.

A potem doczytaliśmy co etiopski rząd zrobił z Nilem Błękitnym... Otóż wybudował tamę pozbawiając wodospad 95% wody. 95%! Trwa pora deszczowa, więc nie powinno teraz być najgorzej, ale płacenie za zobaczenie zniszczonego z premedytacją cudu natury wydało nam się niewłaściwe. Jeśli rząd pójdzie po rozum do głowy - wrócimy. Ale nie mam większych nadziei. Ten sam rząd przyklaskuje chińskiemu projektowy budowy tamy, która zaleje Dolinę Omo, planom ogromnych plantacji trzciny cukrowej (Chińczycy już budują drogi dojazdowe), amerykańskim zakusom żeby w Etiopii wydobywać ropę. Płakać się chce z bezsilności.

Poszliśmy zobaczyć Nil. Kiedy robiłam zdjęcie rzeki z mostu, strażnicy się wściekli. Zdjęcie mostu - rozumiem, obiekt strategiczny, ale zdjęcie Z mostu? Bez przesady. To była jedna z ostatnich klatek kliszy w Pentaxie i zatrzęsło mnie na myśl o oddaniu im rolki. Uciekliśmy.

Kupiliśmy karty i ćwiczymy grę, której nauczyli nas C. i ferajna. Chłopaki niech lepiej odkładają pieniądze. Kiedy wrócimy do Addis, to się odegramy!

The Ghion Hotel, I told you about in the last post.
Hotel Ghion, o którym pisałam w poprzednim poście.

Monday, October 22, 2012

Day 17. Scary scary scary-o. I'm not scared from head to toe. Well, I'm scared not very though.

Travel from Addis to Bahir Dar was a visual enchantment, a photographic despair and a transportation misery.

Let's begin with the enchantments. Windy, narrow roads hugging the abyss, views from above into a massive valley with clouds hanging in its depths. The Grand Canyon overgrown by succulent greenery. I had no idea it had this many shades. Trees with stocky trunks and round crowns, trees with trunks twisted in all directions and those with patulous crowns creating huge roofs over the ground.

We were passing farming settlements with perfect homesteads; with traditional, round huts; stonewalls from fitted rocks arranged without mortarl fences made with weaved branches. 

We were passing child shepherds driving herds of goats, sheep and oxen, and the oxen were a thrilling sight in their own way - grand, boney, with bizarrely bulging chests and humps on their backs just asking to be pierced and hung from a necklace.

Brown streams and rivers dramatically slashing the green of the fields. Massive plains with cattle herds of hundreds and maybe even thousands of heads.

We witnessed single seconds of the village life: playing children, meetings of the elders, chatting women. In small towns boys were playing foosball in communal houses made of perches or ping-pong on old, uneven tables.

Once, we got surrounded by monkeys. They were chasing the bus slowly making its way up the hill. The were so human-like. When one of the little ones managed to catch a piece of a cake thrown from a window, a larger one hit him on the head and took the score away.

My helplessness was making me cry because I was taking in those views and moments from behind a foggy window of a bus that was ruthlessly taking me away from them. If we had seats up front, maybe I could have begged the driver to stop at least once at a scenic point, but from the last row there was nothing I could do.

The travel itself was less stressful and overall less pain in the butt than we anticipated. Yet a 10 hour long bus ride simply can not be a pleasant thing to do.

In Ethiopia the law forbids passengers from standing in the aisles of public transportation vehicles (except for city busses), and the bags are tagged and safely transported in the luggage compartment.

Meeting those most prosaic of needs is the most problematic part of the bus travel, especially for a shy lass. During the first stop, the shy lass quickly runs a slalom between pissing men to a spot from which she no longer can see the bus (following the rule: you can't see them, they can't see you), hears the sound of the starting engine and runs back even faster.

The second stop is in a town. We stop at a small restaurant. The lunch break is only 30 minutes long so the staff bustles to make sure they serve everybody.

I remember somebody saying that they judge restaurant cleanliness by its restrooms. This person would not ever eat in Ethiopia. Local restrooms vary from pretty daunting to absolutely disgusting.

We only get tea because full stomachs and mountain roads seem like a unwise combo.

During this stop we get a new neighbor. A puking lady is replaced by a non-puking man. Soon, I start to miss the lady because the guy turns out to be a King Turd and pokes me on my ribs for the rest of the way.

Most people are buying small limes sold by the local kids. It's probably a natural cure for motion sickness because the more winding turns the bus is taking, the more intensely the passengers are smelling the fruit.

Finally, we arrive in Bahir Dar. The city is smaller than Addis, with less problems, no smog, wide avenues lined with palm trees, slower lifestyle. People taking strolls! We like it.

We quickly find our way to the Ghion Hotel. It's exactly what we needed. Its bungalows are spread in a beautiful green space full of blooming trees, branched heavy with coffee beans, singing birds. The central point is a large pagoda built around a giant tree. It is here where the hotel life takes place, people sit down to eat, drink, talk and stare at the lake. This is where we have our first meal in Bahir Dar - fish dullet. It's a spicy fish stew served atop injera. Now this is life! In our bathroom we discover... hot water. Oh, heavens!

Droga z Addis do Bahir Dar była wizualnym uniesieniem, fotograficzną rozpaczą i komunikacyjną męką.

Zacznijmy od uniesień. Kręte, wąskie drogi przytulone do przepaści, widoki z góry na potężną dolinę, z zawieszonymi w jej głębinach chmurami. Wielki Kanion obrośnięty soczystą zielenią. Nie wiedziałam, że istnieje tyle jej odcieni. Drzewa o przysadzistych pniach i okrągłych koronach, drzewa o pniach powywijanych na wszystkie strony, wreszcie te rozłożystych płaskich koronach tworzących nad ziemią ogromne dachy.

Mijaliśmy rolnicze wioski o zadbanych obejściach, z tradycyjnymi, okrągłymi chatami, z murkami z dopasowanych do siebie bez zaprawy kamieni, z płotami ze splecionych gałęzi.

Mijaliśmy pastuszków poganiających stada kóz, baranów i wołów, a woły same w sobie są pasjonującym widokiem - wielkie, kościste, z dziwnie wypukłymi klatkami piersiowymi i wybrzuszeniami na grzbiecie aż proszącymi o to, żeby zrobić w nich dziurkę i zawiesić na łańcuszku.

Brunatne strumienie i rzeki przecinające zieleń pól i łąk dramatycznymi zakolami. Ogromne równiny ze stadami bydła liczącymi setki, a może i tysiące sztuk.

Obserwowaliśmy sekundy z wioskowego życia: zabawy dzieci, zgromadzenia starszyzny, rozmowy kobiet. W mijanych miasteczkach chłopcy grali w piłkarzyki w domkach z żerdzi, albo w w ping-ponga na nierównych, starych stołach.

Raz otoczyły nas małpy. Biegły tuż obok wspinającego się pod górę autobusu. Tak bardzo przypominały nam swoim zachowaniem ludzi. Kiedy jednemu z malców udało się złapać rzucony z okna kawałek ciasta, od razu dostał po głowie od większego od siebie rywala.

Moja bezsilność doprowadzała mnie do łez bo chłonęłam te krajobrazy i momenty zza zaparowanej (od zewnątrz!) szyby autobusu, który niewzruszenie rwał przed siebie. Gdyby trafiły nam się miejsca z przodu, to może udałoby mi się ubłagać kierowcę o choć jeden przystanek z widokiem, ale z ostatniego rzędu nic nie mogłam zrobić. 

Sama podróż była mniej stresująca i ogólnie mniej potworna niż przewidywaliśmy, niemniej jednak dziesięciogodzinna jazda autobusem zwyczajnie nie może być przyjemnym doświadczeniem. 

W Etiopii prawo zabrania pasażerom stania w środkach transportu, więc każdy ma swoje siedzenie (och, żeby tak kiedyś było w Polsce!), a bagaż jest otagowany i jedzie bezpiecznie w luku bagażowym.

Zaspokajanie tych najbardziej przyziemnych ze wszystkich potrzeb to najbardziej problematyczna część podróży dla wstydliwej kobiety. Podczas pierwszego przystanku na poboczu górskiej drogi wstydliwa kobieta leci na złamania karku slalomem między sikającymi panami w miejsce skąd nie widać już autobusu (zgodnie z zasadą: nie widzisz ich, nie widzą ciebie), skąd słyszy nagle odgłos odpalanego silnika, więc z powrotem leci jeszcze szybciej.

Drugi przystanek następuje w miasteczku. Zatrzymujemy się w niewielkiej restauracji. Na lunch jest 30 minut, więc obsługa uwija się, żeby zdążyć obsłużyć wszystkich.

Pamiętam, że ktoś powiedział, że higienę w restauracji ocenia po toalecie. Myślę, że ten ktoś nie tknąłby niczego w Etiopii. Tutejsze toalety wahają się od dość odstraszających po zupełnie nieprawdopodobnie obrzydliwe.

Pijemy tylko herbatę bo obawiamy się, że pełny żołądek i górskie drogi to kiepska mieszanka.

Podczas postoju zmienia nam się sąsiad: wysiada wymiotująca przez całą drogę pani, a wsiada niewymiotujący pan. Wkrótce zaczynam tęsknić za panią, bo pan zachowuje się jak Król Kupowy Klocek i dźga mnie łokciem w żebra przez resztę podróży.

Miejscowe dzieci sprzedają niewielkie limonki. Kupuje je większość pasażerów. Domyślam się, że pomagają na chorobę lokomocyjną, bo im bardziej kręte zakręty, tym intensywniej pasażerowie swoje limonki wąchają.

W końcu dojeżdżamy do Bahir Dar. Miasto mniejsze niż Addis, mniej problemów, brak smogu, szerokie aleje z palmami, spowolnione tempo życia. Spacerujący ludzie! Podoba nam się. 

Szybko odnajdujemy nasz Ghion Hotel. Jest dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy. Bungalowy rozrzucone w pięknej zielonej przestrzeni pełnej obłędnie pachnących kwitnących drzew, gałęzi ciężkich od ziaren kawy, ptaków. Punkt centralny to ogromne drzewo, wokół którego zbudowano sporą pagodę. To tutaj toczy się życie hotelu, goście siadają żeby jeść, pić, prowadzić długie rozmowy i wpatrywać się w jezioro. Tutaj jemy nasz pierwszy posiłek w Bahir Dar - fish dullet, czyli ostrą potrawkę z ryby podaną z indżerą. Żyć nie umierać! A w naszej łazience odkryliśmy... gorącą wodę. O, niebiosa!

Almost all photos were taken through a bus window. It was incomparably more beautiful than what I captured.
Prawie wszystkie zdjęcia zrobione są przez szybę autobusu. Było nieporównywalnie piękniej niż udało mi się to uchwycić. 
We rode narrow mountain roads in this thick fog.
W tak gęstej mgle jechaliśmy wąskimi górskimi drogami.

Friday, October 19, 2012

He puts sleeping pills in the cat's cream Rock-a-bye kitties, bye-bye you go. La la la la, and I'm in the dough!

We're reunited, back in good 'ol Baltimore, done with moving into our new apartment, surrounded by boxes, trunks and piles of books. When everything finds its place, I'll share some pictures. And today, the last post from Krakow.

Znowu jesteśmy w komplecie, na starych baltimorskich śmieciach, już po przeprowadzce do naszego nowego mieszkania, w otoczeniu pudeł, kufrów (nie żartuję) i stosów książek. Kiedy już wszystko znajdzie swoje miejsce, będą zdjęcia. A dzisiaj ostatni już post krakowski.

I'm not quite sure how it's possible that the boys' cousin Pompon has never appeared on the blog. His missing eye is generated by the hat he's wearing.
Nie wiem jak to możliwe, że kuzyn chłopaków, Pompon, nigdy nie pojawił się na blogu... Oto Pompon. Jedno oczko bardziej (którym różni się kotek) jest wygenerowane przez czapeczkę.

Getting vaccinated before our African trip meant six (6!) visits to the hospital. As a bonus, a doctor documenting patients' medical history by pecking on a typewriter, with two fingers.
Szczepienia przed wyjazdem do Afryki, czyli sześć (6!) wizyt w szpitalu. Jako bonus pani doktor wystukująca karty pacjenta na maszynie do pisania dwoma palcami.

We also paid a visit to a pediatric (!) hospital for an MRI of Lee's ankle. The child fell asleep during the scan.
Pojawiliśmy się również w szpitalu pediatrycznym (!) na tomografię kostki Lee. Dziecko zasnęło podczas badania.

Kamienica Hipolitów - a museum presenting the living habits of 18th century Krakow residents (and the Chucky doll).
Kamienica Hipolitów, czyli jak żyli XVIII-wieczni krakowscy mieszczanie (i laleczka Chucky).

Yet another Bollywood movie was filmed on the Main Square.
Na Rynku kręcono kolejny bollywódzki film. Chyba ten. Przy okazji z zalinkowanego artykuliku dowiedziałam się o istnieniu Krakow Film Commision. Szkoda, że tego nie przemyśleli. KFC zaprasza filmowców do Krakowa!

In June we got an almost fatal dose of anxiety when presenting at the Tea Festival in Cieszyn, and the next morning we had breakfast at Ania and Głowa's with Paweł Kilon, the recipient of the 2011 Kolos, a prestigious Polish award to the most accomplished traveler.

W czerwcu nastresowaliśmy się za wszystkie czasy naszą prezentacją na cieszyńskim Święcie Herbaty, a potem zjedliśmy śniadanie u Ani i Głowy w towarzystwie Pawła Kilona, czyli Kolosa 2011.

Poland co-hosting the Euro Cup last summer seems like such distant history now.

Our Krakow courtyard. We miss everything but the neighbors' children.
Nasze krakowskie podwórko. Tęsknimy za wszystkim oprócz dzieci sąsiadów.